Over de spagaat tussen het beschermen van je identiteit en zichtbaarheid zoeken voor je boek
Blog door: Irma S.“Ik wist één ding zeker toen ik mijn boek schreef: mijn naam mocht er niet op staan.”
Toen ik begon met schrijven, wist ik eigenlijk al dat mijn boek niet onder mijn eigen naam zou verschijnen. Het waargebeurde verhaal is te persoonlijk, te gevoelig, en raakt niet alleen mij, maar ook de mensen om mij heen. Mijn keuze voor een pseudoniem kwam dan ook niet voort uit marketingoverwegingen, maar uit de behoefte om mijn gezin, mijn familie, en ook mezelf te beschermen. In mijn boek leg ik veel onrecht bloot. Mensen zouden zich aangesproken kunnen voelen. Dat maakte anonimiteit voor mij geen luxe, maar een noodzaak.
Mijn boek heeft een honderd procent waarheidsgehalte. Toch koos ik ervoor om voorin een disclaimer op te nemen, op advies van een jurist. Daarin staat dat persoonsnamen en plaatsnamen om privacyredenen zijn gefingeerd en dat eventuele overeenkomsten met bestaande personen deels berusten op ‘dichterlijke vrijheid’ en voor het overige op louter toeval.
Die juridische borging gaf mij rust en de zekerheid dat mijn verhaal niet zou uitmonden in een juridisch gevecht.
Schrijven onder een pseudoniem is niet alleen een creatieve keuze, maar ook een strategische én emotionele afweging.
Het biedt vrijheid, maar brengt ook nieuwe dilemma’s met zich mee, vooral als het gaat om zichtbaarheid en marketing.
In deze blog deel ik mijn persoonlijke ervaringen: de voordelen, de nadelen en de momenten waarop ik toch uit mijn anonimiteit moest stappen.
Wat me misschien nog wel het meest heeft verrast, is hoeveel vrijheid een pseudoniem me gaf. Alsof ik onder een andere naam moediger werd. Ik durfde eerlijker te schrijven, directer, minder geremd.
Diezelfde vrijheid ervaar ik in de (online) promotie van mijn boek. Op social media stap ik veel makkelijker op mensen en groepen af onder mijn pseudoniem dan ik ooit onder mijn eigen naam zou doen. Ik durf mijn debuutroman actief onder de aandacht te brengen, gesprekken aan te gaan en mijn auteursnaam zichtbaar te maken.
Gastblogs, interviews per e-mail, podcasts met alleen audio en het inspreken van een tekst voor de Nationale Ziekenomroep: het zijn allemaal manieren om aanwezig te zijn zonder fysiek in beeld te komen.
Een onverwacht voordeel: ook kritiek voelt minder persoonlijk. Een mindere recensie komt minder hard binnen wanneer die niet direct aan jouw eigen identiteit gekoppeld is.
Toch blijft zichtbaarheid een spanningsveld als je onder pseudoniem schrijft.
Voor mijn profielfoto op social media heb ik me bewust laten fotograferen met mijn gezicht afgewend. Herkenbaar als vrouw, maar niet herkenbaar genoeg om mij direct te identificeren.
Het is een klein detail, maar voor mij is het een duidelijke grens: aanwezig zijn, zonder alles prijs te geven.
Hoe zorgvuldig je het ook organiseert: anonimiteit is nooit volledig waterdicht.
Zo werd ik gevraagd voor een interview in de regionale pers. Onder mijn eigen naam en met foto. Ook bij de plaatselijke boekhandel en bibliotheek heb ik mijn identiteit gedeeld.
Later, na de nominatie voor de Literaire Parel, volgden opnieuw interviews in streekbladen en regionale media. Er werden zelfs televisieopnamen bij mij thuis gemaakt voor een regionale zender.
Dat zijn de momenten waarop het persoonlijke en het publieke elkaar raken, en waarop je jezelf moet afvragen: wat weegt zwaarder?
Voor mij werkt een duidelijke grens: lokaal ben ik zichtbaar, landelijk en internationaal niet. Dat voelt voor nu als een werkbaar compromis, al blijft het zoeken. Waar ligt de grens precies? En wanneer verschuift die?
Sommige stappen heb ik bewust nog niet gezet als auteur onder pseudoniem.
Bij mijn boekpresentatie waren alleen familie en vrienden aanwezig. Boekenbeurzen en grotere publieke optredens voelen voor mij nog als een brug te ver.
Daar fysiek aanwezig zijn als ‘de auteur’ betekent een vorm van zichtbaarheid waar ik nu nog niet comfortabel mee ben.
Misschien verandert dat ooit. Misschien ook niet.
En dat heb ik moeten leren accepteren: mijn pad als auteur ziet er anders uit. Minder zichtbaar, minder traditioneel misschien, maar wel passend bij mijn eigen grenzen.
Marketing van een boek dat onder een pseudoniem is geschreven, is lastiger. Je bouwt minder snel een persoonlijke band op met lezers. Soms voelt het alsof je jezelf inhoudt, terwijl je juist iets wilt delen.
Daar staat voor mij iets tegenover dat zwaarder weegt: rust. En de zekerheid dat ik mijn verhaal heb kunnen vertellen zonder dat dit ten koste gaat van mijn gezin.
Schrijven onder een pseudoniem is geen alles-of-niets-keuze. Het is voortdurend balanceren:
• zichtbaar zijn en jezelf beschermen;
• je verhaal delen en anderen buiten schot houden;
• ambitie en grenzen bewaken.
Ik heb geleerd dat die balans mag verschuiven. Dat je onderweg keuzes mag herzien. En dat gedeeltelijke zichtbaarheid óók een vorm van authenticiteit is.
Als je overweegt onder een pseudoniem te schrijven, wil ik je dit meegeven:
• Bepaal vooraf je grenzen
Wat wil je wel delen, en wat niet? Dat geeft houvast wanneer je keuzes moet maken.
• Accepteer dat anonimiteit relatief is
Soms zul je toch zichtbaar worden. Bereid je daarop voor.
• Gebruik je pseudoniem actief
Maak social media-accounts, een website en eventueel een nieuwsbrief, allemaal onder je auteursnaam.
• Wees consistent
Hoe duidelijker je pseudoniem als merk naar voren komt, hoe makkelijker lezers je herkennen en weten te vinden.
• Kies bewust waar je zichtbaar bent
Volledige onzichtbaarheid maakt promotie bijna onmogelijk. Zoek een vorm die bij je past.
• Denk ook praktisch
Contracten, betalingen, ISBN-registraties, NBD Biblion, media-aanvragen. Op veel plekken zul je juridisch of administratief onder je eigen naam moeten opereren.
• Blijf trouw aan je oorspronkelijke reden
Voor mij is dat de bescherming van mijn gezin. Dat helpt me telkens opnieuw mijn keuzes te maken.
• Denk na over de lange termijn
Wil je ooit ‘uit de kast’ komen als auteur? Houd die optie open in je strategie.
Als ik terugkijk, weet ik één ding zeker: zonder pseudoniem was dit boek er waarschijnlijk nooit gekomen.
Die afstand was geen beperking, maar een voorwaarde.
En misschien is dat wel de belangrijkste vraag voor iedere auteur die hierover nadenkt: heb je die afstand nodig om je verhaal te kunnen vertellen?
Als het antwoord ja is, dan is een pseudoniem geen omweg.
Dan is het precies de weg die je nodig hebt.
Wil je je boek echt breed onder de aandacht brengen, dan vraagt dat ook onder een pseudoniem om actieve inzet. Je zult zichtbaar moeten zijn, zij het op jouw eigen voorwaarden. Ontbreekt daarvoor de tijd, de moed of de energie, dan moet je accepteren dat je boek mogelijk langzamer zijn weg naar lezers vindt en geen breed publiek bereikt. Tenzij je natuurlijk het geluk hebt een bestseller te schrijven.
Irma S. is auteur van het boek ‘Halt Brasil Zusterlief’. Zij schreef deze blog op verzoek van boekenplatform Bestelbijdeauteur.nl.
📖 Klik hier voor haar boekvermelding op Bestelbijdeauteur.nl
👩💻 Op www.haltbrasil.nl vind je meer informatie over 'Halt Brasil Zusterlief'
PS: lees ook de blog 'Marketing met een pseudoniem' door Maria Staal
Kun je als auteur wel wat marketinghulp gebruiken?
- Meld je aan voor onze nieuwsbrief met marketingtips voor auteurs
- Word lid van onze groepen op LinkedIn en Facebook (open voor alle auteurs)
- Voor zelfverkopende auteurs: plaats je boek op Bestelbijdeauteur.nl
