Auteurs: Gea van Loon
Trefwoorden: alzheimer, mantelzorg, relaties, autobiografisch, inspiratie, waargebeurd, persoonlijke ontwikkeling, maatschappij, waardevol, begrip
Fotograaf/illustrator: Gea van Loon
Dementie
Demenszie
Ziedemens
Zie De Mens
(gedicht uit: Hoe weet je dat ik hier ben?)
Dementie, de mens blijven zien!
Wat komt er in jou op, wanneer je het woord dementie leest? Vaak roept dementie gevoelens op van angst, pijn, verdriet of boosheid.
Ook ik schrok toen mijn vader de diagnose vermoedelijk alzheimer kreeg, want ik was niet bekend met dementie. Toch besloot ik op dat moment om er voor mijn vader en mij een waardevolle tijd van te maken. Dat ging niet vanzelf.
Ik had tijd nodig om de dementie te leren begrijpen en wat dementie doet met alle betrokkenen.
Onze rollen veranderden, maar mijn vader blijven zien als mijn vader en echt puur contact, waren voor mij de kernwaarden. Blijven kijken naar wat kan wel, in plaats van wat kan niet meer.
Hoe weet je dat ik hier ben? neemt je mee naar de laatste jaren van het leven van mijn vader. In korte verhalen vertel ik over de dementietijd, hoe zowel mijn vader als ik een proces in- en aangaan. Ik heb dit boek geschreven om met mijn ervaringen te mogen inspireren. Hoe het ook kan. Zonder angst en oordelen, maar juist vol liefde.
Verkrijgbaar als hardcover.
Gea van Loon schrijft van jongs af aan gedichten en teksten om haar gedachten en gevoelens een plek te geven. Dit was in de dementietijd van haar vader niet anders. Om haar vader op een liefdevolle manier te begeleiden op zijn pad, is zij zich gaan verdiepen in dementie. Als dochter en mantelzorger stond Gea dichtbij haar vader. In die nabijheid kon zij ervaren hoeveel begrip en onbegrip er is rondom dementie.
Juist door het onbegrip en wat dit deed met haar vader, voelde Gea de noodzaak om haar verhaal te delen en zo te mogen inspireren.
Dementie raakte ook verweven in haar werk. Gea heeft een eigen massagepraktijk en heeft zich onder andere gespecialiseerd in massage bij dementie. Het zijn deze pure ontmoetingen en de mooie momenten met haar vader waar ze graag en vol liefde over vertelt.
Ik vond dit boek: een warm, eerlijk boek. Ontroerende, moeilijke maar ook mooie en vrolijke momenten worden liefdevol verteld door Gea.
Ik las dit boek als: beroepsmatig kom ik veel in zorginstellingen en zie dat het contact maken met mensen met dementie soms heel moeilijk gaat.
Ik las dit boek omdat: Oprechte interesse in Vader en Dochter en hun omgang met elkaar tijdens de dementie
Lees dit boek vooral als: Iedereen die te maken krijgt met dementie( privé of werk gerelateerd) en de mens achter de mens wil blijven zien.
Naam: Carla Buntsma
Ik vond dit boek: Erg mooi en warm! Herkenbaar voor een ieder die zich in een soortgelijke situatie bevindt.
Naam: Petra
Ik vond dit boek: Fijn om te lezen , de verhalen en mooie momenten die de schrijfster weergeeft om het met ons te willen delen .
Ik las dit boek als: Een liefdevol en inzichtelijk boek, waar je steun uit haalt . Een boek dat zeker ook geïntroduceerd mag worden in zorg opleidingen.
Ik las dit boek omdat: Ik het kreeg aangereikt . Het heeft mij ondersteuning kunnen geven in hoe te kunnen handelen in mijn dochter-moeder relatie
Lees dit boek vooral als: Je het fijn vindt om geen opsommingen van symptomen maar te blijven kijken naar de mens wie ze waren … vanuit liefde
Naam: Angela